February 20, 2011

arplar, davşanlar..

her singer-songwriter'a atlamamak gibi bi prensibim var. herkesin derdi kendine, dertli şarkıcı dinlemeye dayanamıyorum mıyıl mıyıl. ama hikaye anlatıcılarına her daim zaafım var.
joanna newsom'ı bu gece televizyonda gördüm ilk defa. merak ettim.
ne yalan söyleyeyim, elalem sahneye gitarıyla tımbır tımbır çıkarken ablanın lönk diye arpıyla çıkıp bi de şarkı söylemesi "allah allaaaah" nidalarına yol açtı evde. (benim o, ben. nida falan, ben yani. ev halkının geri kalanı spartacus:gods of the arena, android telefon rootlamak ve halı yemekle meşguldü. ha gene ben yüzeysel oluyorum arp görünce etkileniyorum diye.)
joanna newsom amerikalı ve 82'li, egzantrik bi ana-babanın kızıymış, 5 yaşından beri arp ve piyano çalıyormuş, özellikle arpla aralarındaki ilişki için "kolsuz bir adamın takma kolu, sakat birinin tekerlekli sandalyesi gibi" demiş. jackrabbits 3. albümünden. bi bakın.

No comments:

Post a Comment