Ay Bu Sefer Oldu Komşular!

Vallahi aldım ehliyeti!

Hep sürdüğüm kurs arabası bozulmuş, bir kenarda kaputu açık duruyordu. Benden biraz önce sınava giren biri ağaca çarpmış, fotoğraflarını gösterdiler, bayağı girmiş ağaca. Hem üzüldüm, hem anksiyetem sinsi sinsi tırmanmaya başladı. Arabaya binerken son bir kere kocama baktım, aradığım şeyi göremedim ne yalan söyleyeyim. Elinde çantam ve paltomla, iki metrelik bir umutsuzluk abidesi hâlinde dikiliyordu kaldırımda. Ondan bulamadığım desteği direksiyon hocasından ve sınav komisyonundan tedarik ettim allahtan.

Direksiyon hocası zaten ununu elemiş, eleğini asmış bir kedi kadar sakin bir insan; komisyon da "TAMAM TAMAM BÜTÜN LASTİKLERİ TEKMELEMENE GEREK YOK! TAMAM GEL BEN AÇTIM KAPUTU, HANGİSİ MOTOR BUNLARIN? EVET TAMAM AFERİN AKÜ O. TAMAM TAMAM KAPAT KAPUTU!" diye sınavın başlangıç aşamasını süratle tamamlayıp öğle yemeği için telefonla pide sipariş etme derdindeydi. O arada yola çıktım ben de sola sinyal verip.

Paralel parka girerken sol bacağımın delirmiş gibi titremesi ve rampa kalkışında stop ettirmediğim hâlde ettirdiğimi sanıp direksiyon başında sincap gibi donmam dışında boynum bükülmeden tamamladım parkuru. Sınav komisyonu da sakin, insan gibi insanlardı. Ben sinyal verdikçe "AFERİN! AFERİN!" dediler.

Vallahi ehliyet almış olmaktan çok bu sürecin bittiğine seviniyorum, yarın gidip evraklarımı vereceğim, eve yolluyorlarmış ehliyeti.

Kasım başından bu yana nefes almadan çeviri yapıyorum. Bir miktar gazete haberi, iki tane makale. Olaylar kısa bir-iki haber ve kısa bir hayvan kemiği buluntularının analizi makalesiyle başlamıştı, bitirir ve hayatıma devam ederim diye düşünmüştüm.

Haber metinleri uzamaya başladı, "Soğuk ve kederli bir çarşamba günüydü, dökülen yapraklar uçuşuyordu, o gün İsveç'te kartlar yeniden dağıtılacaktı..." diye yolsuzluk haberi mi yazılır gözünü seveyim? Mesaj atıp hakaret ettim, "Roman yazın madem böyle arzularınız var. Çarşambanın soğuğundan kime ne allahın belaları?!" diye.

İlk kemikli makaleyi bitirir bitirmez, "Yav bir de bu var ama nasıl olacak, ben hâlâ yazıyorum? Teslim tarihi de 5 gün sonra?" diye ilkinin dört katı ebatlarda ikinci bir makalenin bahsi açıldı. Kemikli makalelerin yazarını çok sevdiğim için "DELİ MİSİN AOOOVV HEMEN YAPARIM! YAZDIKÇA YOLLA SENİ ÇILGIN HELLEN KADINI!" dedim.

Valla yolsuzluklar içimi öldürdü biraz içerik bakımından ama Neolitik hayvan kemikleri ve komünal şölenler pek hoştu. Şölenleri cumartesi gece yarısı bitirdim, yolsuzlukların sonuncusu bugün öğlen bitti. Zengin hep zengin ve her şeyden sıyrılıyor, hayat ise 9000 sene önce daha güzelmiş; bunları öğrendim komşular.

Kalkayım, dolapta günlerdir ağlayarak bekleyen kerevizleri pişireyim. Gene gidip gerizekalı gibi balkabağı aldım. Ben kim, balkabağı kim? Yenmiyor bu evde, keke filan koymuştum, kimse anlamadı balkabaklı olduğunu kekin. Fakat o parlak turuncu aklımı başımdan alıyor, her seferinde alıp eve getiriyorum.

Naapıyorsunuz, iyi misiniz? Ankara'da hava bok gibi bugün, güneşi bir daha ancak mayıs gibi filan görürüz gibime geliyor. Arayı açmamaya niyetliyim, öberek gideyim.