Hello!

3 aydır kayıp değilmişim gibi kenardan giriverdim bloga, hello komşular. Hello kapıyı duvar bulup bir anlam veremeyen kıymetli dostlar, Romalılar; ya valla biraz kafam çalışıyor olsa "Biraz kapatacağım blogu, sonra geri geleceğim" yazmayı akıl ederdim. Özür dilerim, akıl edemedim. Kafam çalışmıyor.

Ama bence biraz da bu gerzekliğim yüzünden gelip okuyorsunuz yazdıklarımı meh mehe heh. Sabah kendimi yataktan kazıyarak kalktım, kahve yaptım. Kahve yaptığımı düşünüyordum, yapamamışım. Makineye su, kağıt filtre filan koymuşum fekat kahve koymamışım. Baştan başladım, ruhum öldü o arada. Sürünerek spora gittim. İkidir deli bir kız musallat oluyor salonda, umarım iki seferle kalır da buralara ağlamak zorunda kalmam.

Pek bir şey de olmadı galiba geçen aylar boyunca; sporu sallamıştım-4 kilo aldım-spora yeniden düzenli gitmeye başladım, kendime bir cilt hastalığı teşhisi koydum, sokağa mümkün olduğu kadar az çıkıp mümkün olduğunca kitap okudum. Spordan ve küçük ölçekli cüzzamdan bilahare bahsederim, şunları okumuşum blog kapalıyken, yav niye eskisi gibi çok okumuyorum, bir avuç kitap. Neyse:

The Cat Who Wasn't There'de macera bu sefer İskoçya'da geçiyordu; kediler evde, Qwilleran turistik gezideydi. Bizim Büyük Challenge'ımızın bir yerlerine sokuşturmayı başardım bu kitabı da.

Yol'u Pulitzerli kitap maddesine sokayım diye okudum. Bitirdiğimde beklediğimi bulamadığımı düşünüyordum, bir süre sonra kitabın bayağı kafama nüfuz etmiş olduğunu farkettim, bir tuhaftı.

Sardalye Sokağı çok güzeldi. Bunları okuyarak Gazap Üzümleri'ni okumayı mütemadiyen öteliyorum sanırım ama nereye kadar. Eninde sonunda onu da okuyacağım, Steinbeck'i çok seviyorum. Barbar kocam okudu Gazap Üzümleri'ni, bitirdiği gece "İyi hiçbir şey olmadı" diyerek usulca başucuna bıraktı kitabı.

Guguk Kuşu, J.K. Rowling'in takma isimle yazdığı bir polisiye serisinin ilk kitabı. Valla gayet derli topluydu, millet "DİYALOGLAR ÇOK UZUN!!" diye şikayet etmiş, ben beğendim. Devam edeceğim okumaya seriyi.

Hayvanlardan Tanrılara Sapiens'i o kadar uzun bir zamana yayarak okudum ki bir yerden sonra sadece bitsin diye okudum. Bunu da şalanj maddelerinden birine yazdım.

Karıncaların Günbatımı, bu sene okuduğum en iyi romanlardan biriydi. Ben ne yazsam hakkını veremeyeceğim burada, iyi edebiyat ne güzel bir şeymiş yarabbi.

Cesur Yeni Dünya'yı Sarıkafa'dan araklamıştım, 5 senedir filan evde duruyordu. Keşke daha genç yaşlarımda okusaymışım, daha çok heyecanlanırdım. Gene heyecanlandım ama emekli amca gibi heyecanlandım.

Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği'ni ergenliğimde okumuş olma ihtimalim çok yüksek. Geçenlerde Urla'da gecenin bir saati elimdeki kitabı bitirince can havliyle bunu aldım kitaplıktan, baktım hiçbir şey hatırlamıyorum, okudum. Çok da beğendim. Urla'da bu şapkalı kapaklı eski İletişim Yayınları baskısı vardı, Can Yayınları pek güzel bir kapak tasarımıyla basmış. Steinbeck'in köpeği Charlie'den sonra bağrıma bastığım bir diğer köpek oldu Karenin. Güzel yazılmış köpek birey karakter bulunca seviniyorum, her yer köpek olsun istiyorum.

Rağmen: İlkler ve Gece Bülteni'ni yazdım galiba önceki postlarda. Kalkacağım masadan çünkü barbar kocam eve geldi ve yazlık diskosuna çevirdi ortalığı. The Beach Boys'dan Kokomo ile başladı, bir saat sonra aklına benim de bu evde yaşadığım geldi, sevineyim diye Stone Temple Pilots çalıyor. Gerçi Kokomo'yu da ben seviyorum. Bence müzik zevkinin en azından yarısının müsebbibi benim, böyle de faydalı bir insanım.

Kalktım, gittim, iyi hafta sonları. Pazartesi filan görüşürüz bence. Öbtüm.