Mi Casa Su Casa 2

Saat 05:00, barbar kocam bir buçuk saat önce İstanbul'a doğru yola çıktı, iş için. Ağzıma geleni söyledim ama müşteri çağırmış, pazarlık yapılacakmış. Bir saat sürmeyecek bir toplantı için saatlerce yol gidip gelecek, o arada yolda duracak, benzinciye girecek. Neyse. Dün gece bir tepsi poğaça yaptım, çıkarken eline tutuşturdum. Evde 400 gram un kaldı ama belki daha az yeri ellemek zorunda kalır yollarda.

New Yorker'ın kapağı ne güzel olmuş, ne güzel kapaklar yapıyorlar her seferinde:

Evde kalmak isteyen ama kalamayan herkese selam olsun; paspaslanacak yerler, dağıtılacak kargolar, kapıya kadar çıkarılacak su damacanaları var. Böyle bir hayat inşa etmişiz, gayet de memnunduk kısa süre öncesine kadar.

Neyse, uyuyamadım yani anlayacağınız. Kahve yapıp terasa çıktım, Kudi'yle sarı sokak lambalarının aydınlattığı boş sokağa baktık; ne kadar sessiz her yer, hava ne güzel filan derken ayı çocuğum daha fazla kendini tutamadı. "HOAAVHAV HAV HAĞV ay naapıyorsun delirdin mi HOOAĞĞV ay yürü yürü ohh allahım NOAAĞRV" diye içeri girdik. Özür dilerim bütün mahalleden.

Radyodtü açıp sesini kıstım, aydınlanmamış havayla beraber bir ödev yetiştiriyorum ambiyansı oluşuverdi. İnternetten radyo dinleyebilmek bana insanlığın çıkabileceği en yüksek teknolojik zirve filan gibi geliyordu. Teknoloji konusunda alabildiğine öngörüsüz biriyim.

Mubi üyeliği satın aldım, sanat filmleri gösteren bir online platformmuş, sağda solda görüyordum. Biraz indirimli filan bir üyelik kampanyası yapmışlar, belki biraz cahilliğimizi alır, bütün hayatımızı Netflix işgal ediyor.

Ezan okunuyor, kazıda olsaydık kalkıyorduk şimdi yataklardan. Bu sabah ezanını en çok kazılarda duyduğum için herhalde, bana hava 50 derece olmadan önceki o kısacık sabah serinliğini, sokaktaki fırından gelen odunla karışık açık ekmek kokusunu ve günün ilk neskafesini hatırlatıyor. Son birkaç senemde french press götürmeyi akıl etmiştim. Zaten son dönem gittiğim kazı, vejetaryen yemek de çıkan bir kazıydı. Şimdi başkaları kazıyor o höyüğü. Kazı deposunda araziye giydiğim eski Adidaslarım, mataram ve bir ufak bavul Indiana Jones kostümüm kaldı. O Eylül ayrılırken geri döneceğiz sanıyorduk, her yaz geri dönüyorduk, bir sonraki yaz dönemedik.

Eski sevgiliye ağıt gibi eski kazıya dövünesim tuttu sabah sabah. Ay ben de bilmiyorum ne istiyorum, seviyor muyum bu işi yoksa sevmiyor muyum? Yıldım, cevabı bu herhalde, feci şekilde yıldım.

Ben bir tur daha kahve yapayım, biraz bu konuyu düşüneyim, eski fotoğraflara filan bakayım. Herkesler blog yazmış, onları okuyayım. Hava hafifçe aydınlanmaya başladı bakınız:

Hello perşembe. Belki ufak tefek iyi bir şey duyacağımız bir gün olursun.