Hayvan Maceraları

Blogger'ı her açtığımda bir yerini değişmiş buluyorum, bugün de yeni yazı yaz şeysi değişmiş, alabildiğine tuhaf bir sayfa açıldı. Hayırlısı artık, yazıların arasını açmamak lazım olabilir.

Gene vaktimin çoğunu patatesle oturarak geçirdim. Cumartesi de sakin sakin oturuyorduk ki soldan kara bir gölge girdi kareye:

Bir miktar yaprak kıtkıtlayıp geldiği gibi gitti. Benim artık bu patatesten bir beklentim kalmadı, zaten bu sırık gibi boy hiç hayra alamet değil. 

Koko'nun vejetaryen arzuları, hayvan istilasının çok küçük bir kısmını oluşturuyor. Saksağanlar bizi iki defa soydu komşular; ilkinde gafil avlandık, ikincisi artık tamamen bizim gerzekliğimizdi. 

Bir önceki hafta, sokağa çıkma yasağı başlamadan bakkalımızı arayıp mini sipariş verdik. Domates, ekmek filan. Barbar kocama "kendini şımartmak" deyince aklına iki şey geliyor; pastırma ve antep fıstığı. Bunların da kavgası edildi tabii defalarca, şişmanlık ve sağlık perspektifi bir işe yaramayınca gürbüz bir Özal dönemi çocuğu olmakla itham ettim. Yani gerçekten 80'leri Semra Özal'ın Papatyaları gibi yaşamışlar ailece, bizim ev bir demir perde ülkesiydi, muzu yılbaşı akşamına mahsus bir meyve sanarak büyüdüm. 

"Rakı içeceğim yarın akşam, rica ederim mani olma pastırmaya" deyince sustum, 50 gramlık paket söyledi, uzlaşmış olduk bir nevi. Bir paket de antep fıstığı. Ben antep fıstığına Urfa'da alıştım, anavatanı olduğu için üç kuruş verip kiloyla alırdık, aklımız başımızdan gidene kadar yerdik. Antep fıstığına da karşıyım yani aslında. Neyse. 

Geldi siparişimiz, terasta masaya serdik her şeyi. Bazı şeyleri yıkadım, kaldırdım filan. Bazı şeyleri de bıraktık masada, sabaha kadar dursun diye. Evet, pastırmayla antep fıstıklarını da bıraktık. Evet, saksağanlar. 

Ertesi sabah kahve içip terası turlarken ayağımın altında bir şey çatırdadı. Baktım antep fıstığı kabukları; gayet nizami bir şekilde açılmış, içi yenmiş, kabuklar her yerde. Sonra paketi buldum, üzerinde 1 lira ebatlarında bir delik. Derken pastırma paketini de gördüm az ileride, yine delinmiş, ulaşabildiklerini yemişler, 2-3 parça kalmış. Valla yere çöküp güldüm, sinirlerim bozuldu. Sonra kalan pastırmaları da alabilecekleri yere bıraktım, artık ne yapayım. Kocam ise ruhen göçtü.

İkinci perde ise gene masanın üzerinde unuttuğumuz bir paket cipsle açılıyor, bu sefer fotoğraf çekmeyi akıl ettim:

Yeteri kadar lüks değil tabii cips, saksağanlarımıza layık değil. Meraktan açmışlar, beğenmeyip bırakmışlar. Cipsi de kaptırdıktan sonra kocamı sinir içinde sigara içip karşı çatıdaki saksağanlarla bakışırken yakaladım. Bu, kazanabileceğimiz bir savaş değil. Bu, saksağanların her seferinde kazanacağı bir savaş. 

Karşı binanın yangın merdivenlerini ve terasını adeta bir Çeşme beach'i gibi kullanan kedileri seyrediyorum denk geldikçe:

Kedilerin bizle bir alıp veremedikleri yok, güneşlenip gidiyorlar. Zaten büyük bir kısmı yan apartmanın arka bahçesinde ikamet ediyor; küçük evleri, mama kapları filan mevcut. 

Bir diğer hayvan da soğan saksısında beliriverdi:

Bu bizim kendi ev örümceğimiz mi yoksa yeni bir birey mi tabii anlamama imkan yok. Bizimki biraz şuursuz bir örümcekti, mutfak tarafında takılıyordu, bir anda insanın burnuna iniveriyordu tavandan sarkıttığı ağla. Sosyal bir çocuktu. Kış gelince göremez oldum eskisi kadar sık. Neyse, evde hep bir örümcek popülasyonu var zaten. İçlerinden meczup bireyler çıkınca seviniyorum, hayatımıza renk geliyor. 

Dünkü sokağa çıkma izni vesilesiyle çeşitli 65+ tanıdıklarımı aradım dün akşam, hepsi yürüyüşe çıkmış. Hızını alamayıp çok uzağa yürüyen, eve dönebilmek için otostop çekmek zorunda kalan çılgınlar. Hazır çıkmışken sosyetik şarküteriden tavuk almak isteyen, kapıyı duvar bulup bozulan gusto sahipleri. Bağışıklığı düşmesin diye yedikçe yiyen, dün güzel sokak pantolonuna giremeyince hayata küsen dertliler. "Çankaya Belediyesi çiçek dağıtacağına maske dağıtsaydı, kolonya dağıtsaydı?" diyen isyankarlar. Valla ben de çok saçma buldum o Kuğulu Park'taki çiçek dağıtımını.

Çok kalabalık, çok lüzumsuz. Sıfır sosyal mesafe, %100 halkla ilişkiler çalışması. 

Gideyim çamaşır asayım. Pazartesi pazartesi bu kadar yazmış olmam mucize bence, her gün beynimin birazı daha süngere dönüyor gibime geliyor. Geçen Cuma, iki buçuk ay sonra ilk defa Sevda'ya uğradım, kitap ve salça verip kitap ve un aldım. Konuşmayı unutmuşum.

Nasılsınız, iyi misiniz? Nasıl geçiyor günler?