September 4, 2020

Ah Kalbim!

 Başka şeyler yazacaktım. Kedi, köpek, hava sıcak filan. Ama Birol Ünel ölmüş. 


Allahım çok mutsuzum şu anda, barbar kocamı arayıp ağlamak istiyorum ama şehirlerarası araba kullanıyor. Kendi kendime ağlayacağım bir süre.

Bir daha asla ilk defa yapamayacağım şeyler var; ilk defanın o mideye inen yumruk etkisi, hayatın içinde kısacık bir an. Tekrarı olmuyor, aynı şey olmuyor. Duvara Karşı'yı ilk defa izlemek de bunlardan biriydi. 

Beton bir duvara karşı son sürat, patlak frenler. Umarım bundan sonrasında huzur vardır. Dünya yalan çünkü.
Posted by at
Labels:

4 comments:

  1. Terspabuçlar September 4, 2020 at 4:57 PM

    izleyeceğim muhakkak midendeki yumruğu hissetmek isterim sarılırım

    ReplyDelete
    Replies
    1. fermina dazaSeptember 5, 2020 at 3:17 PM

      Ay ağır da bir film valla. Çok esprili sahneler de var ama bazı sahneleri kaç senedir unutabilmiş değilim, travma yarattı :/ Ben de sarılıyorum, artık bundan daha sosyal mesafeye uygun sarılma olamaz bence :)

      Delete
  2. öneri makinesiSeptember 6, 2020 at 4:14 PM

    Ben de çok üzüldüm :(. Sadece Duvara Karşı değil oynadığı çoğu filmi seviyorum <3.

    ReplyDelete
    Replies
    1. fermina dazaSeptember 7, 2020 at 12:50 PM

      Bakındım biraz, arkasından üzülenler ne kalabalıkmışız, bununla avundum ❤

      Delete

Subscribe to: Post Comments (Atom)