March 6, 2013

sonunda bu da oldu

facebook'ta hep görürdüm "bu köpek yuva arıyor" ilanlarını. sonunda bizim de başımıza geldi. nasıl bi durum olduğunu artık biliyorum.

bu yandaki çocuğu 10 gün kadar önce apartmanın önünde yarı baygın yatarken bulduk. evden tasma getirdik yürüyerek veterinere götürelim diye ama ayağa kalkamıyordu, arka patisinin altı kan içindeydi. kardeşimi başında bırakıp en yakın veterinere gittim.

bu noktada, veterinerin önünde çay falan içen 7 adama 3 saniye kadar boş bakıp "aranızda veteriner olan var mı?" diye sorduğumu da bilhassa belirtmek isterim. sosyal becerilerim en az botanik bilgim kadar yerlerde sürünüyor. 7 adamın yedisi de veterinermiş, onu da tahmin edemezdim herhalde.

1 adet veterinerin arabasına atladık, çocuğu kucaklayıp kliniğe getirdik. patisinde derin bi kesik varmış, diktiler. elleri değmişken kısırlaştırdılar bi de. serumdu, antibiyotikti, geceleri veterinerde kaldığı için pansiyon parasıydı falan; veteriner, sokak köpeği olduğu için yarım tarife ve hatta daha azını aldığı halde geçen pazar çıkardık klinikten. zira ben maaşımı patlattım bu kahverengi kütle sayesinde.

eve getirdik ve evde kıyamet koptu, kopmaya da devam ediyor. koko neffffret etti bu çocuktan. sokak kedilerini yalayıp temizleyen köpeğimiz nedendir bilmiyorum bu sefer istemiyor yaklaşmak. sürekli bi gerginlik var evde, koko da ayıboğan ebatlarında bi köpek biliyorsunuz, kaşla göz arasında bi fenalık çıkacak diye diken üstündeyim. pazar gününden beri evden çıkmadım, yalnız kalmasınlar diye.

o arada kahverengi kütle eve yerleşti, dışarı çıkartalım gezsin azıcık dedik, dört ayağını dört istikamete doğru uzatarak yere yapıştı ve bi paspas haline getirdi kendini. kesinlikle evden çıkmak istemiyor. koltukta çok mutlu.


facebook'ta sağa sola ilan verdik "kahve ev arıyor" diye, çok çaresiz durumdayız. sizin de aklınızda olsun, nakliye masrafları bizden olmak üzere ev arıyor bu çocuk. hatta barbar kocam 2 aylık mama da ekleyecekmiş yanına. çocuğu da anlatayım biraz:

3-4 yaşlarında, erkek, kısırlaştırıldı, aşıları yapıldı. kızıl-kahve kısa tüylü, koca patili. av köpeği kırması, orta boylarda. sokulgan, neşeli, oyuncu ve insan canlısı. başka köpeklerle anlaşıyor. "otur", "gel" ve "yerine git" komutlarını anlıyor.

komik bi köpek aslında, hayallerimdeki bahçeli evde yaşıyor olsaydık hiç ev mev aramak için uğraşmazdım. ama maalesef burası küçücük bi çatı katı ve koko eninde sonunda atlayacak üstüne zavallının.

bi fotoğrafını daha koyayım da öyle gideyim.



10 comments:

  1. ay kıyamam ya.umarım çarçabuk yeni bir ev bulursunuz.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ben de umuyorum :) barınağa göndermek istemiyorum, zaten nefes alacak yer kalmamış orda. biri almazsa ne yapacağız bilmiyorum.

      Delete
  2. Ayy pek sevimliymiş. Koltuktaki baygın haline bayıldım. Hayvancık acıdan o kadar bezmiş demek ki nasıl huzurla kıvrılmış. Keşke böyle kocaman kocaman evlerimiz olsa da alıversek dimi hepsini yanımıza kanatlarımızın altına ve tabi çoook paramız olsa da hepsine baksak..izmirde yiğitlerin otoparkta bir kediler vardı aklın hayalin durur nasıl güzeller ev kedisi gibi ama nasıl da aç zavallılar gece bile yemek götürdük sevdik. evimiz olsa valla alıp koyacaktım üçer beşer. böyle huzurlu mutlu hallerine şahit olmak gibisi var mı yaa. umarım sahip çıkacak birisini bulursun ya ben de linkini paylaşırım face de. pek sevdim bu köpeciği çikolata gibi. şansınız yaver gitsin..öptüm

    ReplyDelete
    Replies
    1. kardeşim yıkıyor şu anda çocuğu, yavrum kuzu gibi girdi suyun altına, gıkı çıkmadı :) bi de uyuklamış sıcak suyun altında ahahhah :)

      Delete
  3. Çok tatlıymış kahve =)
    Umarım çok sevileceği bir yuva bulur en kısa zamanda.
    Facebook'ta Rüya Şanlı diye bir hanım var, (profilinde bir köpek fotoğrafı olan), aktif olarak sahiplendirme de yapıyor, ilanınızı albüm filan hazırlayıp iletirseniz yayınlar sanıyorum ki, ilanın daha çok yayılmasına yardımcı olur en azından.

    ReplyDelete
    Replies
    1. çok teşekkür ederim, hemen rüya hanım'a da ulaştıracağım ilanı. ne kadar zor bi şeymiş yarabbi bu geçici ev olmak, kalıcı yuva aramak. çok saygı duyuyorum bununla uğraşan insanlara.

      Delete
  4. Aklıma geçen ay yaşadığım ve senin de blogunda yer verdiğin olay geldi hemen. Benim bulduğum kediciğin de ayağı kesilmişti ve derisi yüzülmüştü. Şimdi kendisi bizimle birlikte oturuyor :) Çok geçmiş olsun Kahve'ye de :(( Umarım güzel ve merhametli bir aile bulur kendisine.

    Hasta sokak hayvanlarına bakacak bir bakımevi ya da hastanemsi birşeyler yapılmalı. Bu konudan ben de muzdaribim. Benim baktığım sokak kedilerinden birinin de gözü rahatsız ve büyük ihtimalle görmüyor. Ama malum, eldeki imkanlar kısıtlı. Evde iki sakat hayvan birden bakmam güç. O bahsettiğin hayal bende de uzun zamandan beri var. Hani şöyle bahçeli iki katlı bir evim olsa alt kat ve bahçeyi komple kediye köpeğe ayırıcam. Ama şimdilik bu naif bir hayal.

    Keşke bu tatlıları bırakabileceğimiz bir kurum kuruluş olsa :( Herkes "e barınağa bırakın" diyor ama bunu diyenlerin çoğu hayatında barınak nedir bilmeyen görmeyen insanlar. Sanki barınaklar 5 yıldızı otel ! Orada hasta hayvanların hali daha da vahim. Elbette içlerinde iyi barınaklar var illa ki; ama genel durum iç açıcı değil.

    Kahve'ye selamımı söyle =)

    ReplyDelete
    Replies
    1. söyledim selamını şimdi :) oyuncak kemiriyor koltukta, arada da kafası düşüyor uykudan.
      haklısın bütün söylediklerinde, böyle durumlarda iş başa düşüyor maalesef. evin halini görmen lazım, bütün halıları kaldırdım paspas yapmak kolay olsun diye. ama ne yapacaktık yani, hayvan kaldırımda baygın yatarken üstünden mi atlayıp geçecektik, değil mi?
      "goldın" cinsi köpek aramayan birileri elbette çıkacaktır diye düşünüyorum :)
      tekirciğe de bizden çok selamlar, ailece çok beğeniyoruz çocuğu :)

      Delete
  5. eneeem, şapşala bak!
    evim olsa ben alırdım ferminaaa <3
    yurt odalarında hemstırım, japon balığım bile yok :(

    ReplyDelete
    Replies
    1. yaaa ne güzel olurdu! neyse sen okulu bitir, iş güç sahibi ol, elbet 4 ayaklı bi ev arkadaşı buluruz sana :)

      Delete