9. Hafta

Çocukluk anısı yazacağız fakat ben bir türlü şaapamadım. Konsantre mi olamadım, yazasım mı yok, bilmiyorum. Annemin feysbukunu karıştırırken eski bir fotoğrafımızı buldum:

Bodrum burası; eskiden Farilya'ydı köyün adı, sonradan Gündoğan diye değiştirdiler. Hatçe Teyze ile kocası Yetim Mustafa evlerinin bir kısmını pansiyon olarak işletirdi, her yaz aşağı yukarı aynı aileler gelirdi, bütün yazı burada geçirirdik. Fotoğraftaki Hatçe Teyze değil, köyde annemin ahbap olduğu başka bir teyze, adını hatırlayamadım bir türlü. 

1980'lerden bahsediyorum, turizm patlaması henüz Farilya'ya ulaşmamıştı, kendi halinde bir deniz kenarı köyüydü. Bir tane köy kahvesi vardı, bir tane bakkal. Bizim pansiyonun arka tarafı alabildiğine ayçiçeği tarlasıydı, akşamüstleri inekler ve danalar köyün tek yolundan salına salına evlerine dönerdi. Sabahları uzaklardan gelen pat pat pat motor sesleriyle uyanırdık. 

Bazı sabahlar odada tek başıma uyanır, aşağı inerdim. Hatçe Teyze annemlerin nereye tüydüğünü söyleyip önüme süt, peynir, yumurta dayayıp zorla kahvaltı ettirirdi. Baktı olmuyor, elime bir ayçiçeğinin kafasını verirdi, evin önüne oturturdu, gelen geçene bakarak çekirdek çitlerdim. Benim gibi bir tane de Barış vardı, onlar İstanbul'dan gelirdi her yaz. Benden daha it kopuk bir çocuk olduğu için çok yanaşmazdım ama Teksas Tommiks değiştirirdik.

Valla hayatımın en güzel günleriymiş, dert yok tasa yok, neşeli inekler var, bütün dün deniz ve güneş var. Şişme botum vardı, bütün yetişkinler fosur fosur sigara içtiği için haftada bir patlıyordu o bot sigara yanığı yüzünden. En büyük derdim botu Bodrum'a inen birine verip tamir ettirmekti. Bir de bakkala gelen 2-3 tane Gırgır'dan birini kapabilmek. 

Gene annemin feysbukunda bir de şunu buldum:

Babam Suudi Arabistan'da çalışıyordu, izne gelecekti, İstanbul'da karşılamaya gittik. Halamların evinde buluştuk. Babam eve böyle mi gelmişti, yoksa kostümlü aile fotoğrafı çektirmeye mi karar verdiler hatırlamıyorum. Apartmanın önünde giyinip gelmiş olabilir çünkü bunların hepsinde böyle bir kostüm merakı var. Daha entarili, terlikli filan fotoğraflar da var. Bu bir şey değil tabii, halam ve eniştem yıllarca haber maber vermeden, tanınmayacak halde kapımıza dayanıp kalp sektesi geçirttiler hepimize. Bu ikisi Tatbiki Güzel Sanatlar mezunu olduğu için çıtayı hep çok yüksek tuttular.   

Böyle şeyler işte. Gideyim kendimi ev işlerine vereyim bari, köpenklerin patlattığı yastığı dikeyim, anamı arayayım, halamı arayayım. Siz naapıyorsunuz bu parçalı bulutlu salı gününde?