Günler, Haftalar, Kitaplar Filan

Valla aslında normalde gelir buraya "Sevgililer Günü, kalpli yastık, sonsuz sevimsizlik" diye car car carlardım ama sabah ilk gördüğüm şey Mari Antrikot Hanımcığımın günün anlam ve önemi dahilinde paylaştığı Zeki Müren videosu oldu. Zeki Bey'i görünce yumuşadım.



Amaaan hakikaten ne farkeder? İçinde hâlâ Sevgililer Günü kutlayacak heyecan ve aşk filan kalmışlarımız varsa tenkit edeceğimize desteklemeliyiz bence. Her zamanki tavsiyemi yazarak geçiyorum, çorap alınız birbirinize arkadaşlar. En güzel hediye çorap.

Bugün ayrıca üç günlük Hızır orucunun da son günü. Yani yarın Hızır lokması pişiriliyor memleketimizin çeşitli yerlerinde. Üç sene önce Dersim'den taş el değirmeninde öğütülmüş buğday ve tereyağı gelmişti, kavurup kavut yapıp yemiştik. Üç sene önce bu zamanlar hâlimiz hâl değildi pek. İşte ben o ara spiritüel refom hareketi başlattım kendi çapımda ve dar çevremi kapsayacak şekilde; kavutlarla, aşurelerle, konuşarak ve dahi kendi hâline bırakarak düzelmeye çalıştık. Düzelmek mümkün peki? Değil bence. Dönüşmek mümkün. Valla bilmiyorum, 20'li yaşlarımın saflığını ve gerzekliğini özlüyorum aslında, ne güzel bir boktan haberim yoktu ama her şeyden emindim.

Şunları okudum o arada, Bizim Büyük Challenge'ımızın çeşitli maddelerine denk getirip defterime not aldım.

Alan Savunması Atina'da geçen polisiye, Komiser Kostas Haritos serisinin ikinci kitabı. İkinci kitap olduğunu bilmiyordum, öğrenince fenalık geçirdim çünkü sırayla okumak istiyorum böyle serileri. Benim gibi kendinizi yerlere atıp yuvarlanmıyorsanız eğer sıra bozulunca, bir şey farketmiyor aslında, sırasız da okunur.

Neyse, beğendim Alan Savunması'nı, Komiser Haritos'u da çok sevdim, diğer kitapları da okuyacağım. Önce ilk kitaptan başlayarak. Çünkü sıra diye bir şey var ve bu şeye gereken önem verilmiyor kanaatindeyim.

The Cat Who... serisine kaldığım yerden devam ediyorum, Qwilleran ve siyam kedileri bildiğiniz gibi, olaylar olaylar. Yeni bir eve taşındılar, eski elma deposu-yeni havalı konut. Bu 12. kitap kuşlu ve tiyatroluydu. 13'e de başladım, bu sefer yaz mevsimini geçirmek üzere bir dağ evine gidiyorlar. Henüz kimse ölmedi.

Kadın Düşmanlığı Üzerine Küçük Öyküler'i ve Sürücü Koltuğu'nu arka arkaya okuyunca biraz insanlıktan çıktım. Birbirinden tuhaf iki kitap, nasıl tarif edebilirim bilmiyorum; Sürücü Koltuğu'nun kurgusu, diğerinde ise öykülerde olup bitenler ecnebilerin deyimiyle bir miktar "fucked-up"tı. İkisinde de kadınlar başrollerde, Kadın Düşmanlığı Üzerine Küçük Öyküler'de durum daha karışık aslında, her öyküde en az bir kadın mevcut diyeyim, uzatmayayım.

Kabuk'u çok geç okudum, halbuki bir ara Instagram'dan üzerime üzerime yağıyordu. Geçenlerde Sevda okuyup övünce ondan alıp okuyuverdim. Valla ben de beğendim, ne güzel yazmış Zeynep Kaçar. Kabuk'ta da başrollerde kadınlar var; analar, kızlar, teyzeler var. Bu "ilk kitap-yeni yazar-genç kuşak" furyası içinde okuduğum en orijinal romanlardan biriydi. (Ay siz beni dinlemeyin bence, 3-5 tane okuyup yıldıktan sonra öyle kitapları almayı bıraktım ben. Ayrıca iki yayınevi karalistemde, bastıkları hiçbir şeyi almıyorum. O yüzden bu konudaki tecrübem kısıtlı. Sadece bok gibi kitaplara, yazım yanlışlarına, kötü çevirilere para vermekten bıktım.)

Saat 14:30, hâlâ cehaletimi alsın diye caz listeleri dinliyorum, iki kahve ve iki çay içtim şu saate kadar, hava kapalı ve soğuk. Terziye gidip bıraktığım pantolonları almam lazım ama kargo geleceği için gene evde mahsurum. Kalkayım dolanayım biraz, çiçekleri sulayayım. Naapıyorsunuz, iyi misiniz?