Koyunsuzluklar, Köpekler

Geçen gün marketten çorap aldım, aradığım her şey çorapta mevcut gibiydi:

Daha sıcak kışlık koyunlar, konforlu sıcaklık, büyük ayaklar. Valla koyunları görünce başka bir şeye bakmadan attım sepete. Meğer koyunların bu çoraptan hiç haberi yokmuş:

Zaten büyük de geldi. Belki Koko'ya giydirir, güleriz.

Lucky'i bitirdim. Çoğu zaman kikirdeye kikirdeye birkaç yüz sayfa okuduktan sonra dün sabaha karşı 3:30 sıralarında tutulduğum ağlama krizi hâlâ yer yer devam ediyor. İnsanlıktan çıktım. Gözlerim balon gibi şiş, yüreğim yanıyor.

Sezgin Kaymaz ne kadar rahat yazıyormuş, okurken hiç tıkanmıyor insan, kendini itelemesi gerekmiyor. Kaymaz'ın iyi yazarlığı bir yana, hiç aklıma gelmezdi bir doberman köpek bireyin etrafında gelişen roman okuyacağım ve o dobermanın bu kadar isabetli anlatılmış olacağı.

9 senedir Koko ayısıyla yaşıyor olmasaydım romandaki bazı detayları anlamazdım herhalde; içinde gizli bir körük varmış gibi uzayan o boyun, o müessese haline gelmiş dev küsmeler ama anında barışmalar, o arzular ve ihtiraslar kapsamında insanların dizlerine dayanan sivri kafa. Ve tabii o obüs mermisi gibi uçarak yatağa girip tam ortaya yatmalar, sabaha kadar bir kaya gibi yerinden kıpırdamamalar, sonsuz horlamalar, yıllarca yok olan yatak mahremiyeti. Lucky tabii, edebiyat dünyasının sevgili bir karakteri, bir sürü şaşırtıcı numarası var. Bizimki normal ev köpeği. Ama Sezgin Bey, olağanüstü bir gözlemciymiş gerçekten; bir köpeğin itliğinden böyle nefis bir şekilde bahsedebilmeyi herkes beceremezdi. Köpeğin fazladan bir itliği de yok aslında, Lucky yavrucuğum normal bir doberman. Bana normal geldi, normali böyle değil mi bunların?

Ve gündüzleri Lucky'yle evde oturabilmek için memuriyetten istifa etmeye kalkışan Aysel. Aysel ben seni anlıyorum. "Evkaftaki memuriyetimden" Koko'nun taksi durağında takıla takıla ahlakı bozulmasın diye istifa etmedim ama allah biliyor Koko'yla başbaşa kalacağız gündüzleri diye ayrı bir sevinç içindeydim. O ilk işsiz kışımda çok güzel oturduk evde diz dize. Tam depresyona girmediysem Koko sayesinde. Koko sayesinde yarım depresyonla atlattım o çalışma hayatını bırakmanın -aslında hiç de beklemediğim- etkisini.

Sezgin Bey bir yandan da duygu sömürüsü yapmadan yazan biriymiş. Bilhassa içinde köpekler de olan bir romanın insanın hislerini kanırtması çok mümkün, ben zaten bir köpek azar işitse ağlayacak insanım. Sezgin Bey'in çok güzel bir dengesi var, çok doğal; yer yer doğaüstü bile olsa, olmayacak tesadüfler sıralansa bile normal hayat akışı gibi okuyor insan.

Sözlerimi bitirirken yıllardır bana "Oku bak, sen kesin seversin" diyen eşe dosta, yedi sene önce kitabı yollayan Kırmızı Başlıklı komşuma, gittiğim nikahta nikah şahidi bile olmayı başararak neden bilmiyorum bir türlü hayatımdan eksik olmayan Sezgin Kaymaz'a seslenmek istiyorum. Sevdim gerçekten ama sabaha kadar ağladım, öyle içli içli de değil, katıla katıla ağladım. O kadar ağladım ki Koko uyandı, kalktı geldi yüzümü gözümü yaladı panikle. Koko böyle yapınca daha da çok ağladım. İçtiğim sigaranın haddi hesabı olmadı sabaha kadar. Burnum tıkalı, gözlerim şiş, boğazımda bir yumru var, kitabın son satırı aklıma geliyor devamlı, ha desen gene ağlayacağım.

Ne istediniz benden?

Ay bu nasıl olabilir ya? Neden bu kadar ağladım, aklımı kaçıracağım?