Okula Gitmeler

Kurban olduğum Roald Dahl demiş ki "Bana kalmış olsaydı takvimden Ocak ayını tamamen çıkarır, yerine fazladan bir Temmuz daha koyardım."

Boşuna sevmiyorum adamı, ben de öyle yapardım. Bitmiyor da ay, nihayet bugün ayın 31'i oldu, bana bugün ayın 341'iymiş gibi geliyor.

Çarşamba okula gittim. Danışmanımdan bir hayli suratsız bir mesaj geldi, "Çarşamba ofisime davet ediyorum seni" diye biten. Tamam dedim, davet etmeli filan, ne emoji var ne bir şey, bu sefer beni terk edecek. Ki haklı. Çalışmıyorum, tez sürünüyor. Yani artık epik bir sürünme haline geldi, o kadar çok sene oldu. Haritalarımı, notlarımı topladım, pastaneden vişneli mekik alıp gittim okula. Terk edileceksem de bari çay içer mekik yeriz diye.

Terk etmek şöyle dursun, oturmuş yeniden çalışma planı yapmış. "Bence sen şurada takıldın, bu sebeple takıldın. Orayı bırak, şurayı düzelt." Öyle plan yapmış olayım diye de yapmamış; bayağı iyi fikirler, işe yarayacak öneriler. Ben tez danışmanı olsaydım, benim gibi bir öğrenciyi yıllar önce "Ayh bu da ayrı bir tür gerizekâlı" diye gözlerimi devire devire terk etmiştim. Çünkü mesela "Bu tablo çok güzel de referans değerleri nerede?" diye sorunca "Referans değerlerini anca allah bilir Vicky çünkü o tabloyu 6 sene önce bir sabaha karşı yaptım ben" diye cevap veriyorum. Only allah can judge me.

Benim gibi bir gerizekâlıya allahın bir lütfu, evrenin bir hediyesi resmen tez danışmanım. Önümüzdeki çarşambaya kadar tabloyu neremle yazdığımı ve referans değerlerini bulmam lazım. Tahtaya vuruyorum valla, tez danışmanı değil zen bahçesinde bir ermiş insan resmen.

Perşembe gene okula gittim. Hiç öyle bir niyetim yoktu, iki gün üst üste okula gidecek insan değilim tahmin edeceğiniz üzere. Yeri ve saati belirsiz bir toplantıyı son anda okula aldılar. Altı aylık bir projeye dahil oldum. Çalışacak olmama seviniyorum, çok sevdiğim bir arkadaşım da var hem işin içinde.

Yabancı partnerler var, evrak işi var. Böyle sorumlulukların altına girmek benim gündelik hayatımı da düzene sokuyor. Biraz kendimi tanıyorsam eğer, projenin işleri, kendi tez işlerim filan yanında sabah erken kalkıp spora da gitmeye başlarım ben yeniden. Düzgün yemek yemeye başlarım, kilo veririm, ruh halim düzelir.

Ya valla, insan varoluşu çok gariban bir varoluş aslında. Çok kırılgan. Bu kadar manyak nereden çıkıyor o zaman diye sorabilirsiniz haklı olarak. Bilmiyorum.

Şunları yazmaya başladım, yarım bırakıp Kızılay'a indim, bir blog komşumla buluştum, pek güzel oldu. Onu da bilahare yazarım artık, işin içinde çoraplar filan var. Çorap deyince heyecanlanıyorum.

İyi hafta sonları temenni ediyorum, Ocak bitti çok şükür. Yogalı hayvanlı Nesin Vakfı takvimi sahibi olanlarımız yarın oklu kirpiye geçiyoruz. Belki Şubat sevimli bir ay olur, belli mi olur.