Annemler ve Çeşitli Hayvanlar

Annemlerin sokağa birileri köpek atmış gene. Boynunda kırmızı tasmasıyla genç bir siyahlı kahverengili köpek. Annem arayıp anlatana kadar komşularının instagram hesaplarında gördüm köpeği, yana yakıla "Sahibi aranıyor, sahibi yoksa yuva aranıyor!" diye.

Dışarıdan bakınca sanatlı sepetli, bol kedili ve köpekli bir mahalle burası. Tam bir instagram fotoğrafları platosu, bir "en az 300 like garanti" cenneti. Ama tabii ki içi öyle değil. Bu yeni köpeği mahallenin yerleşik köpekleri aralarına almamış, saldırmışlar. Hayvanseverler de kendi aralarında fraksiyonlara ayrılmış vaziyette, kim kimle kavgalı takip edemez hale geldim. Dükkânlarının önünden geçmemek için yol değiştirdiğimiz korkunçlukta bir çift var mesela, "Buralarda hayvanseverlik bizden sorulur"cu insanlar, hobileri arasında sokak kavgaları çıkarmak var. Neyse, anlayacağınız iş başa düşmüş. "Anne sen veterinerden ilk randevuyu al, o köpeği önce kısırlaştırın" dedim.

Çünkü evden atılmış ve mahallede ne köpekler ne insanlar tarafından istenen bir köpek başlı başına bir dert. Bu köpek bir de hamile kalırsa daha büyük dert, 6 yavru doğurursa bütün dertler çarpı 6 olacak. Belediye veterineri 27 Nisan'a ameliyat tarihi vermiş. Sanırsınız ki sokak hayvanları belediyenin derdi. Değil anlaşılan.

Neyse, özel veteriner insaflı bir fiyat söylemiş, ben de sponsor oldum ameliyata. Annemle babam köpeğe bir tasma takıp yürüyerek veterinere gitmişler. Annem "Ay hiç yürümeyi bilmiyor, mahvetti bizi çekiştire çekiştire!" dedi. Şu fotoğrafı yolladım:

"Angelina Jolie'den ne farkın var anne?" diyerek. Gülmedi hiç.

Ameliyattan sonra bir komşu arabayla gidip almış köpeği, annem de bir kazak giydirip bahçeye almış. Dün gece biraz içim rahatladı bunları duyunca. Üstelik komşular aralarında bir miktar ameliyat parası da toplamışlar, getirip anneme vermişler. Anneme o parayla köpeğe iyi mama almasını söyledim.

Biraz önce aradım, "Ay kara bir yavrumuz oldu!" diye açtı telefonu. Sabah bahçede siyah bir kedi yavrusu bulmuşlar, Çomar üzerine atlamış kedinin, ayırıp kediyi eve sokmuşlar. Çomar'ı arka bahçeye Kapo'nun yanına atmışlar. Kediye mama ve su verip kaloriferin yanına yatak yapmışlar. Kazaklı yeni köpek de bahçeden çıkmayı reddediyormuş. Güldüm çocuğun bu manevrasına mehehhe diye. Kazağı da giymiş artık, niye sokağa geri dönsün.

Tabii ben gene bir ev bulsun diye umuyorum kazaklı köpek, annemlerin ev o kadar kalabalık ki kelle başına 0,5 birim ilgi düşüyor. Güzel bir ev bulup o evin tek köpeği, ikinci köpeği filan olsa 10 birim ilgi alabilir. Benimkilerin en yufka yürekli komşularından biri yurt dışında bu ara, o Urla'ya dönünce kazaklı köpeğin de şansı iyice dönebilir diye düşünüyorum bir yandan. Yufka yürekler birbirimize güvenmeyeceksek kime güvenelim, değil mi?

Apartmanımızın 3. katındaki dairede tadilat sürüyor, iki ay kadar oldu. Bugün sistre yapıyorlar, salonda nefes alamaz hâle geldim. Gideyim bir camdan sarkıp oksijen temin edeyim kendime. Sonra kek yapacağım, bu elimdeki kitabı bitireceğim, çok da bayılmadım Erlend Loe'nin Kadının Fendi romanına. Loe'yi pek seviyorum, bu roman yer yer ilgimi çekse de öyle sevinçle okuduğum bir şey olmadı. Ayrıca ütü yapmam, özgeçmişimi güncellemem ve yollamam, akşam yemeği düşünmem, yıkanmam filan da lazım. Öberek gidiyorum, daha çorap yazacağım, unutmadım.