Gene Çoraplar, Bir Kayıp Valiz, Bir Güzel Şarkı

Valla benim fikrimin ne önemi var tabii ama gene de yazacağım; bunlar sevgimizi anlatan hediyeler değil. Bunlar Çin'de seri üretilmiş, milyonlarcası aynı anda piyasaya sürülmüş, insanın evde nereye koyacağını bilemediği, sürekli tozunu almak zorunda kalacağı plastik ürünler.

D&R gerçekten bir milyoncu dükkânı olmuş artık. Şu reklama kitap, plak filan koymak akıllarına gelmemiş.

Çoraplardan bahsedeceğim yere geldiğimizi düşünüyorsanız çok haklısınız, oraya geldik. Çorap alın sevdiklerinize komşular, çorap harika bir şey.

Üşüyene kalın yünlü çorap, renkli giyinene neşeli çorap, ciddi giyinmek durumunda olanlara takım elbise çorabı ve kaliteli külotlu çorap. Termal çoraplar var. Benim sadece yatarken giydiğim pofuduk çoraplar var. Dize kadar çorap ne güzel bir şey mesela.

Çorap örebiliyorsanız, en güzeli o. Eldiven, bere, atkı. Kitap ne güzel hediye. En güzel şarkılardan bir karışık kaset (playlist demek istiyorum yani). Evde yapılmış ekmek, kek, tart, kurabiye, reçel. Ben mesela barbar kocama hediye olarak bir aydır ütülemediğim gömleklerini ütüleyeceğim. Gömlek ütülediğim için esas bana hediye alınması gerekiyor bence.

Yarın babam geliyor ve sanırım otobüsle gelecek İzmir'den, uçağa binmek içinden gelmiyormuş. Umarım yollarda kavga çıkarmaz ya da bunu bir yerde unutmazlar. Bir kere unuttular Afyon'da, bir Batum otobüsüne binip gelmişti. 12 adet limon sipariş ettim, elimdeki reçel tarifi 12 limon gerektiriyor. Bahçelerindeki ağacın limonları çok güzel. Yollayın deyince ödemeli kargoya veriyor insafsızlar.

Babamın bu seyahati bir valiz krizini de açığa çıkardı. Geçen sene doğum gününde bir kabin valizine verilmeyecek kadar para vererek bir kabin valizi almıştık. 70 küsür yaşında, seyahat ediyor, bari şık bir valizi olsun diyerek. Çok da beğendi, Urla'ya bir gittiğimde baktım koruma kılıfıyla filan saklıyor valizi. Peki sonra ne oldu?

Şu oldu, valiz yok ortada. Peki neden? Çünkü evlerinde dizi çekildi bunların. Yapmayın etmeyin, hayatınız mahvolacak dedik. Çekim ekibini dört kere refüze ettiler, o ekip her seferinde geri geldi kapıya. İçlerindeki en tatlış kızları ve oğlanları yolladılar annemle konuşmaya; oğlan "Emine Abla, sizin evi ayarlayamazsam işim bitik benim" diye boynunu büktü, kız "Emine Abla, varlığımızla yokluğumuz bir olacak" dedi. Sonra iki tırla dayandılar kapıya. İki tır. Ve 80 kişilik ekip.

Bütün ev alt üst edildi, kullanmayacakları eşyaları depoya kaldırdılar, kendi dekorlarını da getirdiler. Ortaya harman edildi bizimkilerin eşyalarıyla bunların eşyaları. Peki sonra ne oldu?

Dizi bok gibi çıktı. Senaryo bok gibi. Genç oyuncular kütük gibi. Tutmadı dizi, bitirdiler. Eşyalarını toplayıp gittiler ama o kaos içinde olan oldu. Aradan üç ay geçti, annem hâlâ youtube'dan diziyi izleyip email atıyor bunlara "Yeşil komodinimi almışsınız" diye, komodin kargoyla geri geliyor. Sanat yönetmeni kendi evinden kıymetli bir tablo getirip asmış duvara, o da kayıp.

Annemle babam bizim hediye valizin fiyatını bilmedikleri için o kadar önemsemediler, dizlerine vura vura kazma ve küreklerine yanıyorlar. Bir mezar kazma sahnesi için bunların kazmasını ve iki adet küreği alıp gitmişler, söz verdikleri hâlde geri getirmemişler. Benimkilerin canını alın ama kazmasını küreğini el arabasını almayın, geri istemeye de utanıyorlar, içlerine oturdu.

Babam Urla'ya geri dönerken çantasına sığamazsa büyük çöp poşetlerine koyacağım eşyalarını, ailecek çöp poşetlerine layığız.

Gideyim bir dertli çoban bohçası çayı filan bir şey yapayım. Şişman kedi kuyruğu otu çayı.

Alabama Shakes dinliyor musunuz? Ne güzel grup.



Öbtüm.